San Francesco Patrono d’Italia jest miesięcznikiem o ogólnoświatowym nakładzie, założonym w 1920 roku w Asyżu przez Wspólnotę Franciszkanów Konwentualnych z Asyżu. Powstał on z okazji siedemsetnej rocznicy śmierci Św. Franciszka z Asyżu, patrona Włoch (1226-1926).
Jest to oficjalny organ prasowy Bazyliki św. Franciszka i Sacro Convento w Asyżu, punkt odniesienia dla franciszkanów z całego świata oraz dla wyznawców Św. Franciszka, w nakładzie ponad 100 000 egzemplarzy.

Web page: SanFrancesco

Pomysł czasopisma inspirowanego franciszkanizmem, skierowanego do wszystkich Włochów, narodził się 4 października 1920 roku w Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych i wspólnocie franciszkanów konwentualnych w Asyżu, w ramach przygotowań do obchodów siedemsetnej rocznicy śmierci Św. Franciszka. W pierwszym numerze magazynu zilustrowano projekt ewangelizacji, który zainspirował narodziny publikacji:

Te strony, które prezentujemy publiczności, są skierowane do wszystkich. Ich popularna i opisowa forma nie odwróci naszej uwagi od potrzeb nauki i uczonych na rzecz obiektywnej analizy niektórych aspektów życia Św. Franciszka, nie zmęczy również czytelnika długimi wywodami, wiedzą książkową i bibliografią. Myśl chrześcijańska, która będzie kierowała piórem naszych współpracowników, będzie motywem przewodnim całego naszego dzieła, ponieważ, jeśli taką myślą kierował się Św. Franciszek i dzięki niej zajął tak wysokie miejsce w historii świata, że nikt nie ośmielił się go podważyć, to niech ta myśl będzie ostrzeżeniem dla wszystkich oraz życzeniem, aby zastanowili się nad wielkimi słowami: „imitare non pigeat quod celebrare delectat” (Św. Augustyn Sermones 46 de Sanctis) Magazyn San Francesco Patrono d’Italia, nr 1 z 4 października 1920.

W pierwszych latach swojego istnienia magazyn miał charakter bardziej religijny. W późniejszym czasie, szanując naturę sanktuarium, postanowiono stworzyć rubryki, które ułatwiłyby odbiór i umożliwiły zaangażowanie czytelnika (opinie, bieżące wydarzenia, nauka, wydarzenia, franciszkańska prostota i współdziałanie).

Do rubryki „opinie” zaangażowano najlepsze włoskie pióra, takie jak Ferruccio De Bortoli, Ezio Mauro, Francesco Giorgino, Marco Tarquinio, Aldo Cazzullo, Giacomo Galeazzi, Gianni Maria Vian, Giuseppe De Carli, Orazio La Rocca, Roberto Olla.

Do rubryki „nauka”, zwłaszcza w odniesieniu do nauki franciszkańskiej, wezwano Felice Accrocca, Milvia Bollati, Franco Cardini, Chiara Frugoni. Grupie braci, którzy wchodzą w skład zespołu redakcyjnego, powierzono rubryki o charakterze kształceniowym: są to ojciec Charles Baldacchino, ojciec Silvestro Bejan, ojciec Antonello Fanelli i ojciec Luigi Marioli.

Rubryka „Wydarzenia w Bazylice” chce być zawsze otwarta na wszystko, co dzieje się w Sanktuarium; charakter franciszkańskiej prostoty zachowano poprzez powierzenie jednej z rubryk – fra Vicino – braciom, którzy mają codzienny kontakt z ludźmi. Podstawowe znaczenie ma również kontakt z czytelnikami czasopisma, którzy przysyłają listy i modlitwy do redakcji. Wiele z nich pochodzi ze szkół i więzień. To właśnie szkoły, co miesiąc dostarczają cztery pełne strony treści, angażując w ten sposób włoskich uczniów do współpracy.

W skład redakcji wewnętrznej czasopisma wchodzi trzech braci: Martin Breski, Paweł Dybka i Francesco Lenti oraz obecny dyrektor Enzo Fortunato. Wraz z nimi współpracują w charakterze korespondentów Alessio Antonielli, Luisa Benevieri, Andrea Cova, Milena Gentili i Roberto Pacilio.

Pięcioosobowa redakcja zewnętrzna, grafik, dwaj programatorzy oraz personel zajmujący się tłumaczeniami.